زنى شوهرش در سفر بود وقتى آمد ، آن زن باردار بود . از او به عمر شكايت كرد ، عمر دستور داد او را سنگسار كنند . معاذ گفت : اگر تو مىتوانى در مورد آن زن چنين حكمى كنى در مورد بچهء او كه در شكمش است نمىتوانى چنين كارى انجام دهى . عمر گفت : او را حبس كنيد تا وضع حمل كند . زن پسرى به دنيا آورد كه دو دندان پيشين داشت . وقتى پدرش بچه را ديد گفت : پسر من است . خبر به عمر رسيد گفت : زنان عاجزند از اينكه كسى همچون معاذ به دنيا آورند . اگر معاذ نبود عمر هلاك شده بود . 7 . حدّثنا أبو بكر ، قال : حدّثنا وكيع ، عن إسرائيل ، عن جابر ، عن عامر ، عن ابن أبزي ، عن أبي بكر ، قال : أتى ماعز بن مالك النبي فأقرّ عنده ثلاث مرّات ، فقلت : إن أقررت عنده الرابعة ، فأمر به فحبس ؛ يعني ترجم ؛ « 1 » ماعز بن مالك خدمت پيامبر رسيد و سه بار نزد او اقرار كرد ، من گفتم : اگر بار چهارم نزد پيامبر اقرار كنى [ رجم مىشوى و او اقرار كرد ] پس پيامبر دستور داد سنگسار شود . 8 . عن الشعبي ، قال : جيء بشراحة الهمدانيّة إلى علي . فقال لها : ويلك ! لعلّ رجلا وقع عليك و أنت نائمة ؟ قالت : لا . قال : لعلّك استكرهك ؟ قالت : لا . قال : لعلّ زوجك من عدوّنا هذا أتاك فأنت تكرهين أن تدلي عليه . يلقّنها لعلّها تقول نعم . قال : فأمر بها فحبست ، فلمّا وضعت ما في بطنها ، أخرجها يوم الخميس فضربها مائة و حفر لها يوم الجمعة في الرحبة « 2 » و « 3 » . شراحهء همدانيه را نزد على آوردند . امام به او فرمود : واى بر تو ! شايد مردى با تو وقتى خواب بودى همبستر شده ؟ گفت : نه . فرمود : شايد تو را مجبور كرده ؟ گفت : نه . فرمود : شايد شوهرت از دشمنان ماست و اين شخص [ به زور ] پيش تو آمده و تو دوست ندارى او را محكوم كنى . به او تلقين مىكرد شايد بگويد : آرى [ و از حد رهايى يابد ] . فرمود : سپس دستور داد : او را حبس كنند . وقتى وضع حمل كرد روز پنج‌شنبه او را بيرون آورد و صد [ تازيانه ] به او زد و روز جمعه در فضاى باز براى او گودال كند . 9 . عن علي ، إنّ امرأة أتته ، فقالت : إنّي زنيت ، فقال : لعلّك أتيت و أنت نائمة في فراشك أو أكرهت ؟ قالت : أتيت طائعة غير مكرهة . قال : لعلّك غضبت على نفسك ؟ قالت : ما غضبت ، فحبسها .

--> ( 1 ) . همان ، ج 10 ، ص 72 ، ح 8818 ؛ مصنّف عبد الرزاق ، ج 7 ، ص 326 ، ح 13350 و ص 326 ، ح 13351 ؛ كنز العمّال ( به نقل از : مصنّف عبد الرزاق ) ، ج 5 ، ص 410 ، ح 13450 ( با اختلاف در تعابير ) . ( 2 ) . رحبه : دهى در مقابل قادسيه و در يك منزلى كوفه . رحبه در لغت به معناى فضاى باز جلو خانه يا قبيله يا مسجد است ( معجم البلدان ، ج 3 ، ص 33 . ( 3 ) . سنن الكبرى ، ج 8 ، ص 220 ؛ كنز العمّال ( به نقل از : سنن الكبرى ) ، ج 5 ، ص 421 ، ح 13491 ( آن را با تفصيل آورده است ) .